Volgens de Europese Gigabit Infrastructure Act moeten nieuwe gebouwen en gebouwen die ingrijpend worden gerenoveerd vanaf 12 februari 2026 zijn uitgerust met een glasvezelklare fysieke binnenhuisinfrastructuur en binnenhuisglasvezelbekabeling. Aansluiten op glasvezel is daarmee niet langer een vrijblijvende optie, maar wordt beschouwd als een basisvoorziening, vergelijkbaar met water, elektriciteit en riolering.
In ons land ontbreekt voorlopig nog de definitieve juridische verankering. Het blijft dus afwachten of de wet hier al op 12 februari ingaat.
De krijtlijnen zijn wel al bekend. Ontdek ze hieronder.
Wat houdt ‘glasvezelklaar’ concreet in?
Een glasvezelklaar gebouw is zo ontworpen dat telecomoperatoren vlot en zonder ingrijpende werken aansluitingen kunnen voorzien. Dat vraagt om een doordachte integratie van infrastructuur, vanaf het eerste ontwerp.
- Voorzie een Building Access Point (BAP)
Het BAP is het fysieke toegangspunt in (of aan) een gebouw waar de glasvezelkabels van openbare netwerken aangesloten worden op de interne infrastructuur van het gebouw. Je kan het vergelijken met het elektrisch verdeelbord voor stroom, maar dan voor telecommunicatie.
- Hou rekening met bereikbaarheid en toegankelijkheid
Het BAP wordt idealiter geplaatst:- op een logische overgang tussen publiek netwerk en private infrastructuur;
- op een plaats die toegankelijk is zonder door private ruimtes te moeten;
- met voldoende vrije werkruimte, vergelijkbaar met technische lokalen.
Voor welke gebouwen?
Er wordt een onderscheid gemaakt tussen eengezinswoningen, meergezinswoningen en andere types gebouwen.
- Voor eengezinswoningen ligt de focus op het voorzien van de nodige wachtbuizen die toelaten dat glasvezel in een latere fase zonder breekwerken kan worden binnengebracht in de woning.
- In een meergezinswoning moet er naast een wachtbuis ook de nodige binnenhuisbekabeling worden aangebracht tot elke afzonderlijke wooneenheid. Ook moet een verplicht aantal glasvezelkabels per wooneenheid voorzien worden. Het aantal hangt af van de bevolkingsdichtheid van de gemeente.
- Zone I: meer dan 250 inwoners/km² → 4 glasvezelverbindingen per wooneenheid
- Zone II: maximaal 250 inwoners/km² → 2 glasvezelverbindingen per wooneenheid
- Voor de niet-residentiële gebouwen wordt geen rekening gehouden met de bebouwingsdichtheid van de regio. De invulling gebeurt hier afhankelijk van de functie en het gebruik van het gebouw.
